Ever since, I have admired a lot of celebrities. Considering myself as a genuine citizen of the Philippines, I do idolise a lot of Philippine Celebrities. After all, their quality is indeed world-class. And of course, Filipinos are naturally great in any field of work, especially in acting, singing, and dancing. I am proud that I am from the Philippines.
Speaking of the celebrities overseas, I do admire some of them especially from China (中國), Taiwan (台灣), and most especially, Japan (日本) and South Korea (한국/韓國). I wonder if the people of North Korea (조선/朝鮮) will become famous someday in terms of acting, singing, and dancing. And like Philippine Celebrities, they are now very famous in celebrity field. And their fame as of now is now at its height. No wonder, I can't help myself but to idolise them as well. Perhaps, my Ural-Altaic and Sino-Tibetan instinct drive me to embrace them in my mind and heart. I'm happy to know that I am impressed with their skills in celebrity field.
Through heaven's help, I hope that I'll have a chance to meet them and to have time to make bonding with all of the celebrities that I admire. Who knows? As the saying goes: NOTHING IS IMPOSSIBLE WHEN YOU MAKE WISH AND HAVE FAITH TO GOD!
Hay, kaka-miss na talaga yung mga araw na lagi akong tumatambay sa Marikina Riverbank sa dako ng Barangka. Whether I'm happy, sad, lonely, mad, or whatever mood I used to be, andun ako. Mga tuwing bago mag-dapithapon, andun na ako na naglalakad-lakad o nakaluklok sa damuhan. Naalala ko pa nung una akong may nakasama sa riverbank, sila M.A.H. at si D.F. noong January 08, 2005. Tandang tanda ko pa noong naglakad kami mula EDSA hanggang sa Marikina Riverbank mismo! First stop-over nila ay yung sa church namin kasi may meeting ang org namin at kailangan kong dumalo. Then ang second stop-over nila ay sa house ng tito ko para kumain sandali. Then tuloy-tuloy na kami hanggang sa Marikina! Kahit na pagod na pagod ang mga katawan namin ay tuloy kami sa paglalakad. At nagpahinga pa kami sa damuhan. Then nung April ay nakasama naming tatlo si N.B., na hindi rin inasahang doon kami mamasyal! A few days after, kasama naman namin ni M.A.H. si J.O., na first time na nakapunta dun. Tanda ko pa nung nag-VANDAL kami sa mga puno, at maging sa PINK-COLOURED MMDA URINARY POST! At nung January 08, 2006 ay nakasama naman namin nila M.A.H. at ni D.F. si R.A.A., na walang isang taon na kabilang sa secret org namin. Inabot pa kami ng gabi nun. Pero sa tuwing namamsyal ako na may kasama, si M.A.H. lagi ang kasama ko. Siya kasi ang isa sa mga best friends ko. Pero kahit na siya lang ang kasama ko ay enjoy! At isa pa, hindi naman mismo sa riverbank nangyari ang isang pagkakataon, pero nung early November 2005 ay nakita namin ni M.A.H. ang friend kong artista na si J.R.G. na may shooting noon sa Marikina Riverbank Mall!
Lingid sa kaalaman ng iba, sa tuwing mag-isa akong nagpunta sa Marikina Riverbank, tumatambay ako lagi sa isang secret place para mag-isip-isip, lalo na kung mayroon akong mga hinanakit sa loob ko. At inaawit ko ang awit na ito sa Wikang Filipino:
"hindi mo na kailangan pa ito'y sabihin pa, na mayroong nagbago sa loob ng puso mo, wala akong magagawa kundi palayain ka, kaya pinilit kong huwag aminin sa iyo...
kung alam mo lang kaya ang tunay na nadarama, nanaisin mo pa bang lumayo sa piling ko, at kung alam mo lang sana, kailan ma'y 'di mawawala, ang pag-ibig ko sa iyo, laging nasa puso ko...
akala ko ay kaya na ngayong wala ka na, ngunit hindi pala, limutin ka'y 'di magawa, palagi kong tinatanong sa sarili ko ito, ikaw ba'y lalayo kung lahat ay inamin ko...
kung alam mo lang kaya ang tunay na nadarama, nanaisin mo pa bang lumayo sa piling ko, at kung alam mo lang sana, kailan ma'y 'di mawawala, ang pag-ibig ko sa iyo, laging nasa puso ko...
pipilitin kong itago ang lahat nito, ngunit patuloy kong tanong, kailan kaya magwawakas, oh ito...
kung alam mo lang kaya ang tunay na nadarama, nanaisin mo pa bang lumayo sa piling ko, at kung alam mo lang sana, kailan ma'y 'di mawawala, ang pag-ibig ko sa iyo, laging nasa puso ko...
kung alam mo lang kaya ang tunay na nadarama, nanaisin mo pa bang lumayo sa piling ko..."
Kasama rin ng awit na iyon ang isa pang awit na halos may kinalaman sa isa't isa, ngunit sa Wikang Koreano nga lang:
"도대체 알 수가 없어 남자들의 마음 원할땐 언제고 다주니 이젠 떠난데 이런적 처음이라고 너는 특별하다는 그 말을 믿었어 내겐 행복이었어...
말을 하지 그랬어 내가 싫어졌다고 눈치가 없는 난 널 보채기만 했어 너를 욕하면서도 많이 그리울꺼야 사랑이 전부인 나는 여자이니까...
모든걸 쉽게 다주면 금방 실증 내는게 남자라 들었어 틀린 말 같진 않아 다시는 속지 않으리 마음 먹어 보지만 또다시 사랑에 무너지는게 여자야...
말을 하지 그랬어 내가 싫어 졌다고 눈치가 없는 난 널 보채기만 했어 너를 욕하면서도 많이 그리울꺼야 사랑이 전부인 나는 여자이니까"
"오늘 우린 헤어졌어 부디 행복하라고..?? 너보다 좋은 사람 만나길 바란다고?? 너두 다른 남자랑 똑같애 날 사랑한다 말할땐 언제고.. 솔직히 나 니가 잘 되는거 싫어 나보다 예쁜 여자 만나 행복하게 잘 살면 어떡해?? 그러다 날 정말 잊어버리면 어떡해?? 난 이렇게 힘든데 힘들어 죽겠는데... 아직도 널 사랑하는데"
"사랑을 위해서라면 모든 다 할수 있는 여자의 착한 본능을 이용하지는 말아줘 ...
한여자로 태어나 사랑받고 사는게 이렇게 힘들고 어려울 줄 몰랐어 너를 욕하면서도 많이 그리울꺼야 사랑이 전부인 나는 여자이니까 "
Hindi ko alam kung tama ba itong nararamdaman ko... Panibagong pakiramdam na naman kasi ito, eh. Matagal ko na yata ito naramdaman, pero hindi ko lang gaanong binigyan ng kahulugan. Hanggang sa nitong mga nakaraang araw ko lamang naramdaman. Isang linggo na pala ang nakalipas. At ang taong tinutukoy ko aay ang taong isa sa mga bago kong mga kaibigan. Noong una ko pa lang siya nakita ay iba, ngunit napakagaan ng nadama ko sa kanya. Hanggang sa umabot na sa punto na nagbigayan na kami ng aming mobile phone numbers. At kinabukasan ay halos buong maghapon kaming nagte-text. At halos hatinggabi na pala nung huli ko siyang naka-text. Ni hindi ko na nga nareplayan yung ibang mga nag-text sa akin. Nung araw na iyon ay marami na pala akong naikwento sa kanya, kabilang na rin ang ilang mga lihim ng buhay ko. Ngunit alam kong mapapagkatiwalaan ko siya. Mabait siya eh! Kaya hindi ako nagtataka kung bakit marami siyang kaibigan, at marami rin ang nagpapahalaga at nagmamahal sa kanya. At alam kong swerte sa kanya ang mga kaibigan niya. At kinabukasan ay ganun din kami... kumustahan... kwentuhan... kulitan... masaya ako na ka-text siya dahil hindi ako nababagot sa kanya. Pero hindi alam ng mga kaibigan ko at ng mga taong malalapit sa akin na may ugnayan kami sa isa't isa. Ewan ko lang sa kanya kung alam naman ng kaibigan niya ang aming ugnayan. Ang may ikinaiinggit nga pala ako sa kanya. At yun ay ang madalas niyang pag-eensayo sa aming paboritong laro. Buti pa siya, araw-araw na naglalaro nun. Sa aking kaso naman, hindi madalas ang aking pag-eensayo. Pero may halo namang paghanga ang pagkainggit ko sa kanya. At talagang masaya ako para sa kanya. Ngunit noong ikatlong araw ay medyo kinutuban na ako. Ni hindi niya ako binati pabalik. Kung hindi ko pa tinanong kung gising pa siya ay hindi niya ako rereplayan. Pero medyo inip na talaga ako nun, bagamat marami rin ang mga nagte-text sa akin. Tila wari patay ako nung hindi siya nakikipag-text sa akin. Pero nung gabing natapos akong nagsimba ako ay tinanong ko siya kung meron siyang kaibigang nagsisimba sa aming simbahan ng gabi. Medyo natawa ako nung sinabi niyang "AKO". Hindi ko alam kung nalabuan ba siya sa tinanong ko o nagbibiro lang siya. Pero ang sabi naman niya ay nagsimsimba siya ng dapit-hapon. At kinagabihan din ay ka-text ko uli siya. Pero may nararamdaman na akong medyo may alinlangan na siya sa pakikipag-usap sa akin. At kinabukasan... talagang wala na kaming ugnayan... ni wala akong natanggap na kahit pagbati lang... sumunod na naman ang kinabukasan na walang sagot sa mga mensahe ko... ganun din ang nangyari sa isa pang kinabukasan... at ngayon... sinusubakan ko siya kaninang tawagan, ngunit hindi niya sinasagot ang mobile phone niya. Hindi ko alam kung naiwan ba niya o sadyang ayaw niyang sagutin. Pero sa text messaging, hindi ko alam kung wala siyang load o nagsawa na siya sa akin... Ang sakit... pero bakit lagi ko siyang hinahanap??? Mas ibang pakiramdam na ito kaysa sa mga nakaraang kong sentidos... pero may halo pa ring pag-aalangan... hindi pa rin ako tiyak kung totoo na itong nararamdaman ko... at hindi ko alam kung dapat ko na nga bang pangatawanan... pero... hanap-hanap ko pa rin siya... kahapon sana ay magpapakita ako sa kanya... kaso ay ano na lang ang sasabihin niya sa akin... hindi ko alam...
It's almost 4:00 AM... yet I still can't sleep... for whatever reason, I'm going to tell it here... after all, truth will show up no matter how you hide it... that is why I have decided to reveal it before the truth does...
It's been a long time since I haven't posted a blog. For sure, this is my new blog that I'm going to post. My past blogs were now relocated in my MySpace account. I might be busy for the following days, weeks, and months because I now work in a call centre. I have to earn some for my future, as some good people do. But my communication with my friends and other people is not truly disconnected. I used to contact them through Yahoo! Messenger or Windows Live Messenger. Thanks to modern technology for I am still in touch with my friends and other people whom I consider as important ones of my life. And speaking of messenger, this is how the true story of mine went...
I was in my training office awhile ago. And I opened my MSN account through Windows Live Messenger. And when I logged on to Windows Messenger, I saw some online contacts. Most of them are my co-trainees. I thought that my MSN account will be vanished because I was already out of our training due to my consultation to our family doctor last Monday. I was diagnosed that I have Respiratory Tract Infection, but my vital signs is still alright. Back to the story, there was this person in online status on my messenger. I'm not going to tell that person's name to respect his privacy of identity. I decided to talk with that person because I was almost bored in my training office. For almost a year, I used to talk with that person whenever no one is talking with me on messenger. Although he is also boring to talk with, I still insist to talk with him. For whatever reason, I cannot tell.
Perhaps, I may say, that person is the remembrance of my Best friend. I was talking with that person about my plans before the month of November ends. Sinister plans of mine, I'm not going to tell it. But that person doesn't care about things that are not important (verily senseless, that is). And that's the time I told him that I must not mind things that are not important. And he added that I should not tell senseless things to other people. For sure, I am childish. And I'm still used say some things that are not related to such topics or something.
For that meantime, I was almost speechless. I don't know how to respond back. And then suddenly, I remember my Best Friend. Because that person, as I have said, is the remembrance of my Best Friend. Somehow, they have the same aspects of personality, but not strictly whole. I suddenly told that person that I truly miss my Best Friend as well as with his twin sibling. And then that person told me that I should say such things with others (and not to that person). And that person told me that it is not truly important (for the case of that person). I did not notice that my tears are falling down from my cold and red eyes (due to low temperature of my training office). I was almost speechless and motionless that moment. Anyway, if that is the viewpoint of that person, I have nothing to blame of something.
Still, I am not sleepy. Maybe I should take some medicine that will make me fall asleep. I have to help my other Best Friend to enroll afterwards.
Isang maagang umaga ng Sabado... may Field Demonstration kami sa Rizal Memorial Sports Centre sa likod ng DLSU.
Sa estasyon pa lang ng LRT Monumento ay super dami na ng mga estudyanteng taga Fatima! Pero buti na lang at agad naman akong nakasakay sa LRT. Kaso, wala akong kasamang kaklase o kakilala ko. Pero noong pagbaba ko sa estasyon ng Vito Cruz ay doon ko rin nakita yung iba kong mga classmates. Buti na lang ay may nakasama na ako.
Bali sa stadium, first time pa lang ang pagyapak ko doon. Ang laki talaga ng stadium! Umaasa pa man din ako na mayroon akong makikilala, either from Valenzuela Campus or Quezon City Campus. kami lang palang mga freshmen from Valenzuela Campus ang nakapang PE uniform, habang ang mga taga QC Campus ay suot-suot anng Foundation Day outfit. Around 8:00 AM na kaming nagsimulang nag-perform.
In fairness, unang-una ako sa pila namin. Sinayaw namin yung tinuro sa amin ng mga PE professors namin gamit ang mga awit na TOTOY BIBO (Vhong Navarro, KILITI (Baywalk Bodies) at JUMBO HOTDOG. Kakatuwa ngang isayaw eh. Habang CHOCOLATTE (Soul Control) at CHOOPETA MAMA EU QUERO (T-rio) ang sinayaw ng mga babae.
Even though scorching hot kanina sa stadium, na-enjoy ko naman ang once in a liffetime experience ko as a student of OUR LADY OF FATIMA UNIVERSITY.
HAAY! Super saya ko buong maghapon dahil kasama ko kanina sina MAH at DF! Pero bago yung kasayahan ay pinuntahan ko sila MAH at DF sa amins a Malabon. Sa bus ay doon kami nagkakwentuhan ng maraming bagay tungkol sa samahan namin at sa buhay na rin namin. Oo nga pala, may ipinagtapat ako kay MAH at DF tungkol sa pananaw ko kay NB.
Then, nung pagdating namin sa QM ay agad kaming dumiretso sa HFP dahil may meeting kaming mga Knights of the Altar. Tumagal ako doon ng halos tatlong oras dahil diniskusyon pa ng pinuno namin ang tungkol sa mga service namin. Around 4:00 PM na, pero ayaw pa rin akong paalisin ng pangulo namin. Buti pa si LF, pinayagan na. Naiinip na rin kasi yung dalawang friends ko. But the good thing is that pinatakas naman ako ni BM! Saalamat talaga nang lubos sa kanya!
Nang makarating na kami sa bahay ay pinakain ko muna sina MAH at DF. Kahit ako ay pinapatay ako nun ng kagutuman. Nag-ayos kami ng kinainan namin, nanood sandali at umalis na.
Sabi ni DF ay iba-iba ang VIBRATION ng bawat sa silid sa bahay! AKU TAKUT! Miya-miya ay nagpasya na kaming puntahan ang Marikina Riverbank, pero LALAKARIN lang! Imagine, around thirty minutes, naglakad lang kami papuntang Marikina! Una kaming napadaan sa bahay sa Chico Street na super purple and pink ang colour! At napadaan pa nga kami sa Butterfly World, at naalala namin si VaA, ang "anak" ni DF! Nagpasya namamn si MAH na pupuntahan namin iyon sa birthday ni DF. Then naglakad pa kami... nadaanan din namin yung cementerio. But before that, nadaanan din namin yung isang bahay na nasunog... at NAKAKIKILABOT! Pero anyway, binaliwala lang namin yun at naglakad pa kami.
Voila! MARIKINA RIVERBANK MALL! Nagpalamig muna kami doon nang saglit. Halos dama ko nun ang saya! After sa mall ay pinuntahan na namin mismo ang ilog. Habang tumatawid na kami sa isang tulay ay marami kaming nakitang mga isda. Noong una ay napagkamalan namin ang yun na TILAPIA pero JANITOR FISH lang pala! Ang laki naman ng mga nun! Una, pumunta kami sa bandang itaas sa may bandang damuhan dahil naalala daw ni DF na may rebultong elepante banda roon. Ngunit tila nailipit iyon sa kabilang dako ng ilog.
Naghahanap na kami nun ng maaaring luklukan pero okupado na ng lahat ng kung hindi mga magkakaibigan ay mga magkaka-ibigan, as in mga mag-ON! Naiinggit nga kaming tatlo sa mga lambingang nagaganap doon! Nung nasa damuhan na kami ay nakakita kami nga mga bakanteng upuan. Ang kaso ay nasa kabilang dako pa ng ilog. Kaya tinawid uli namin uli ang ilog at pinuntahan yung isang puwitan. Nagpahinga na muna kami doon sandali. Pero bago yun ay nakakita kami ng malaking bangka na pwedeng magsakay ng halos tatlumpung katao.
Pagkatapos naming magstop over ay nagpasya na kaming lakarin ang kahabaan ng daan sa tabing ilog. Pabirong sinabi pa namin ni MAH na baka makaabot kami sa ANTIPOLO nang di-oras! Pero por supuesto, trip pa rin naming lakarin ang daan. Sa daan sa nasalubong namin yung mga statue animals pati na yung elepanteng hinahanap ni DF. Hanggang sa aming paglalakad ay may nakita kaming tila kasayahan!
At doon nga, nakita namin ang mga naka-mostrang mga ala-united nations na estruktura. Pero hindi na lang kami pumasok sa loob dala ng maraming tao. Then tumawid na kami sa ilog para bumalik uli sa mismong liwasan. Hanggang sa nakita namin yung simbahan sa Calumpang na tila under construction pa. Hiniling naming tatlo na bigyan pa sana kami ng lakas sa aming paglalakad. Of course, nakangiti pa rin kami sa isa't isa! Hanggang sa nakarating na uli kami sa liwasan. Nahiga muna kami sa damuhan upang ipahinga na muna namin ang aming mga pagod ngunit masasayang katawan!
After ng saglit na pahinga ay umalis na kami. Bale sumakay na kami nun ng jeep dahil halos hindi na namin kayang lumakad pabalik sa amin. Habang nasa biyahe na kami ay tinuro-turo namin yung mga landmarks na dinaanan at hinintuan namin! Bumaba na kami sa St. Joseph Parish nang makaratong na kami roon. Nilakad uli namin ang kalye ng Anonas at nakaabot uli sa amin. Pinainom ko muna si MAH pero hindi gaanong nakainomn si DF dahil ayaw ko na silang makita pa ni mommy.
Naglakad na naman uli kami pabalik sa EDSA para sumakay na sila pauwi. Hanggang sa may nakita kaming kakaibang sunglasses na nakasabit sa doorbell ng bahay nay nagngangalang FB. It actually looks like an abadoned house. Nang makita ko kasi yung Meralco Bill ni FB ay hindi man lang tila nakalkal. Palagi pa man din yun madilim sa tuwing dumadaan ako. Nung dumaan kami doon kaninang hapon ay wala kaming napansin na nakasabit na sunglasses. But guess what? It sense something bizarre about the glasses! Anyway, matapos ko silang naihatid sa sakayan sa EDSA ay super saya ng pakiramdam ko!
But still, hindi pa rin nagtatapos ang kwento ko rito! Dahil pumunta pa ako sa simabahan namin para mag-practice ng paggamit ng incense! Grabe talaga ang atake ng pagod at antok sa akin dahil dinaig ko pa ang lasing sa nangyari sa akin! Ang dami kong pagkakamali sa practice ko kaya napapagalitan ako ni Brod.
Around kaninang tanghali nung nasa MBASHS ako para sunduin ko yung dalawang friends kong sina MAH, VaA, at HN. Nung nasa loob na ako ng campus ay hindi ko sila makita kung nasaan sila. Kaya hinanap ko na lang sina VeA, MA, at sina KA at JAZ. Ngunit wala rin sila. Kaya pumunta na lang ako sa bahay nina VaA, pero naka-lock pa rin ang bahay nila. Kaya bumalik uli ako sa school nila. Ngunit, wala pa rin sila. And back to their house... nandoon na rin sina VeA at MA.
Nung matapos mananghalian ni VeA ay sinamahan ko siya papuntang school. Kasama niya doon yung mga kaklase niya. Then pinuntahan ko naman si DF sa headquarters upang kumustahin siya. Sa HQ, nakita ko doon yung isang batang babae na pawang nasa antas ng mababang paaralan, at yung bagong novia ni DF na si JO. Wow, ang ganda ng auric vibration sa akin ni JO!
As I explore the HQ, nakilala ko doon yung very close friend ni DF. His name is NB. More likely, he's of Spanish origin like me dahil mestisuhin siya at matangos ang ilong niya. At ayun, dahil sa kakulitan ko, nakakulitan ko agad!
Miya-miya ay nadatnan na ako nina VeA, KA, at JAZ. Umalis din sila agad. Then a couple of minutes ay nadatnan naman ako nina MAH at VaA. Pinakilala na ni DF si JO sa kanila. Bale tumambay kami sa HQ ng ilang oras along with other people na kakakilala ko pa lang, lalo na si NB.
Grabe yung bestfriend kong si MAH! Nalibre ko pa tuloy sa MRT papunta sa Glorietta pati na rin sa pag-uwi niya! Anyway, kaibigan ko naman siya eh.
Nakapag-serve naman ako sa church, at first time niya akong nakitang nag-serve. Sabi pa nga niya, mukha pa daw akong inaantok dahil hikab daw ako nang hikab. Pero sinabi niya sa akin na natamaan daw siya sa sermon ng pari kanina. Ano kaya yung sinermon ng pari kanina? Kausap ko kasi yung kasama kong nag-serve na si LF eh.
Then nakapunta pa siya sa bahay namin sa Kamias. Nakakain naman siya nang kaunti. Masarap nga ba sa kanya?
Dapat sana ay pupunta kami sa ABS-CBN para manood ng ASAP Fanatic. Pero wala kasing pumipila sa audience entrance.
Until we decided na pumunta na lang sa Glorietta since marami naman akong nakuhang aginaldo kahapon.
Sa Glorietta ay naglaro lang kami sa Timezone. Then may nakuha naman si MAH na mga items mula sa ticket na napanalunan namin.
"IT IS A GREAT STUPIDITY WHEN YOU FIRST REACT AND CRITICISE ON OTHER'S MISTAKES AND WEAKNESS RATHER THAN WHEN YOU LOOK AND REFLECT FIRST ON YOUR OWN WRONGDOINGS AND FOOLISHNESS."
Gavan Infinity
-
*Super Space Sheriff Gavan Infinity* is an upcoming television series under
Toei Company’s new PROJECT R.E.D. franchise. The show is set to premiere on...
-
The guy who use to do Youtube video game reviews , Undertow, has had a
rough time of it. He needs help repairing his car. Share go fund me if you
can? Or c...
LUCIA
-
Our dearest daughter Lucia,
Right now as I type this, you are tummy to tummy with your daddy, and both
of you are asleep on the lazy boy. My heart is f...
Yes , I'm alive .
-
I'm alive , & still active if anyone was wondering . Hehe just having
really been on this in a while & wanted to do a post to let all of you know
that I'...
Sa mga patakarang pangwika ng Tagalog Wikipedia
-
Pagkatapos kong basahin ang ulat na inihandog sa Pundasyong Wikimedia para
sa kasaysayan ng Tagalog Wikipedia (ang WikiHistories kumbaga) dito sa
napakagan...
Ika Mo, Wika?
-
Ano ang gagawin mo kung biglang sinabi sa harapan mo na sa kasalukuyan,
mayroon kang katangiang 'di kanais-nais? Malaki ang posibilidad na ikaw ay
magtata...
Running low on ideas
-
[image: Power Rangers Union]
Hey, just to let any people who were following this blog know, bot Kingdom
Rider and I have been kinda running low on ideas on...
Sorry Sorry.
-
I have been very busy with school so I havent been able to post anything
for 6 months. In 5 weeks school ends so I can get back to blogging.
I loved the S...
GG Client User's
-
Good day to the World of Warcraft players. I've been playing the so-called
"DOTA" for almost 1 year, and I realized that almost all of the players of
GG Cl...
