Acute Burden

Good evening.

Guess it's my rest night until tomorrow evening, then I have to report to work on Monday. Somehow, I'm getting used with my working environment though I'm still in the process of the gradual adjustment. But I must say, I really love the job that I have. I guess, it's only a matter of indulging in to my work. After all, I'm in the stage of adulthood and it's the time for me to work for good.

Pero siyempre, kaakibat din sa mga trabaho ang mga di-inaasahan pagsubok at hamon. Hindi rin naman kasi maiiwasan yung mga ganung bagay. It's God's way to test me, and I know na hindi naman niya ako bibigyan ng mga suliranin na hindi ko kakayanin. Kung baga, nasa akin na lang kung lulusob pa rin ba o susuko na nang tuluyan. But of course, I know that God is always with me, even though I have a lot of shortcomings na dapat kong ayusin sa sarili ko.

Ang sa akin lang, hindi ko gaanong dinidibdib yung mga problemang dumarating sa akin. At para saan pa? Kaya nga ako naniniwala sa kasabihang "Kung may pinagdaraanan kang problema, daanan o lang... pero HUWAG MONG TAMBAYAN." Some how, it lightens up my mind whenever I think of this saying.

I must confess, I ended up my friendship with someone whom I admired most. Hindi ko akalaing doon din pala hahantong ang pagkakaibigan nang dahil lang sa ilang di-pagkakaunawaan... at higit sa lahat ay ang childishness ko. At ako nga ang may TUNAY NA MALI. But the damage has been done. And I know how stupid I am. Hindi rin kasi ako nag-iisip sa mga bagay na ginagawa ko. Ayaw ko namang isumbat na wala akong ginagawang masama, and I am just concerned about the situation of that person, pero hindi ko namalayang sobra na pala akong nakakaabala at nakaka-perwisyo. KATANGAHAN DIBA?